Log in

Previous 10

Feb. 5th, 2013

michiru, haruka, sailor moon, outter senshi


Lucy Lawless 1

Jul. 8th, 2012

michiru, haruka, sailor moon, outter senshi

Criminal Minds Proverbs and Sayings - for all of you Criminal Minds fans and lovers around the world


Feb. 3rd, 2012

michiru, haruka, sailor moon, outter senshi

˝Once Upon a Time˝ Will or Won´t Beat...?

When a friend of mine, with a really good taste when it comes to cinematography, so to speak, recommended me ˝Once Upon a Time˝ like 11 or more weeks ago I was all like: ˝Ok, I ll take a look. And despite your good taste in movies and tv shows, beware if this one disappoints me.˝ :) And then I took myself on a ˝Once Upon a Time˝ journey in the beginning only because of the fact that the show dealt with the favourite subject of my life - fairytales.

And not only wasn´t I disappointed, but remained completely enchanted and left under a spell until the next week and the next week and next week and so on... I am already desperate for February, 12th to come as soon as possible to see the episode 12 or so help me gods ... ;) I d die in anticipation for sure.

But anyway, this text is not about my obsession with the show, characters, questions that race through my head 200km per hour regarding the show and the story development.

At the moment I would just like to express my hope that this show will alter the chauvinistic representation of women in myths and tales of our world.
Namely, we all faced the prospects of women as evil witches throughout the fairytales we grew up with. We were made to hate those prospects, and never wondered what are they and why they are here. Until we were given yet another completely opposite prospect to feed upon when we grew up, became reasonable and sensible persons able to face many other things beside those already offered to us before. And then the subject of chauvinism and patriarchal notions of women as weak and evil came up and we faced another side of the coin concealed from us for so long. Analising all those stories we revealed layers of patriarchal ideas that surrounded the characters from the stories we loved and grew up with. We were now able to question why the soldier in Andersen´s fairy tale killed poor old woman after she made him a rich man and all she wanted was just a piece of tinder, and ask many other questions related to the representation of female characters as weak, stupid or evil throughout all of the stories.

So far our dear Evil Queen and Regina dispersed the belief and notion of evil fairytale characters as ugly ones, though we know that Snow White´s Evil Queen was not an ugly character herself in the Disney´s representation, but Disney´s Snow White were truly more beautiful thus maybe being reason enough for the Queen to hate her. This time we actually do face the fact that Evil Queen is surely the most attractive character of all the females in the show. So we already have the message that the pure fairytale facts should be thrown away as the basis for this story. And it leads us more into the depths of the story and characters and especially the character of Evil Queen too perfectly portrayed by Lana Parilla .

Her Queen is also not simple who-is-the-fairest-of-them-all type of maleficent. And the fact that her mirror this type might as well speak ill of her out of the  prospect of being forever trapped in the mirror (the fact we know from the episode 11), is already a good way for us to see just how complex, unlike in a shallow fairy tale world, those characters and their background stories are.

And why do I hope that the crew of the show will send one message to the world that it is the time for the misogyny to be ended?

Well, I am very well, with my 26 of age, aware that there are people out there who are simply born evil, but despite of all of the psychological evaluations and researches, I am not quite sure I believe in that fact, no mater how scientifically it is backed up.
I do believe that we are all born with seeds of good and evil, and which one we will nurture and grow depends on many factors as well as our choice. And the fact that one day we end up so to speak evil is not strange nor should be deprived of understanding. The line between love and hate is thin, but so is the one between goodness and evil. And while to remain good is something so hard to achieve and none of us is a stranger to the prospect of doing sometimes something bad, thus being bad, being evil is more of a let go of the emotions we contain, and surge of that let-go-stuff is so alluring and mighty , and revenge always tastes sweet.
And to support the statement, it is easy to see that Evil Queen and Regina from ˝Once Upon a Time˝ is not just an evil person for the sake of being evil and purely evil just because she is evil and nothing else, just one more person to deal with and threw away as a garbage in the course of the next few episodes. No! This character, these characters, are made of layers and layers of life stories, events, commotions, difficulties they went through  in order to be built the way they were built, and in order to act the way they act.
And Parilla´s Queen portrays all those perturbations, anxieties, commotions etc. in one amazing, superb way.

I tried to picture other actresses in her place, but all I could come up with was that they would be either too evil in their roles, or too good, without the possibility to bring the character out the way Lana does. And I do think that she was the most magnificent choice for the role of the Queen and Regina, and the only one at that!

Therefore out of all of the specified things, I think this show would be the good one to alter the old, chauvinistic ideas away for once.

Let´s hope we will see it in the future.

Jan. 28th, 2012

michiru, haruka, sailor moon, outter senshi

I am simply, thoroughly and with whole my heart in love with them :)

Sep. 23rd, 2011

michiru, haruka, sailor moon, outter senshi

SAILOR MOON FOREVER :D or Bridging The Gap: Why The World Needs Sailor Moon

Can a shining light from the tail end of the brightest days of Japan be just what anime and manga need today?

There was simply no way I could resist. Ran to my local Kinokuniya to swipe up my own copy of the Kodansha Comics release of the girls manga-milestone Bishoujo Senshi Sailor Moon. It isn’t as if it required the more common internal debate that often clouds recent J-media purchases either. The tale of ultimate shoujo underdog, Usagi Tsukino & her meeting destiny as the leader of a celestial army of defenders against an oncoming onslaught of otherworldly weirdos has been a not-so-guilty favorite since I first discovered it through friends during the mid-1990s. And after reading this latest transtlation, along with stellar treatment, I can even see past what many will consider to be passe, juvenile, and even a little confusing since it in many ways through charm and energy (and possibly, even a sly amount of satire). And it also occurred to this writer as to what made this so exciting to more than one segregated audience. The truest definition of crossover, Naoko Takeuchi’s most beloved creation has seen fandoms even some of the most diehard mecha show fans could only dream of. Whether fans discovered it through the syndicated DiC version that played on tv screens, or merely by way of word of mouth, it only gained ground by leaps and bounds by the time the internet became more accessible to the masses. One might even venture the notion that a great deal of how we view and accept anime in a cultural sense owes a great debt to this very fandom.

By now, most fans of both printed and animated mediums since the 90s are well aware of Sailor Moon, and the various iterations it has taken around the world. In fact, it’s pretty hard to imagine modern fandom without it. Even long after Japan had become something of a shadow of the colorful wonderland portrayed in the comic and animated versions (oh, and even live-action), the optimistic worldview presented in it best encompassed by Usagi and friends as they struggled to maintain normal lives in between yoma invasions hit a fascinating chord with so many not even familiar with Japanese life circa the late 1980s-early 90s. It offered a window to this very culture, and in many ways gave off the aura of an idyllic, almost Disneylike utopian vision. Which was almost always in danger of destruction by way of any number of nasty (albeit beautiful) villains out to deprive the world of its spirit in the name of negative energy.

Even as the series broke ground by being a mainstream product that played with not only gender roles, but gender itself, the powers that be could never truly wash away how culturally challenging much of it really was, despite on the surface looking like little more than a hybrid of classic maho shoujo tales and super sentai legend. It was glaring proof that anime and manga was far more than the realm of boys, and opened the door for an entirely new, and untapped market. So a shiny, glass world of friendship and dreams in endless struggle with our lesser selves seemed a perfect means to usher in a whole new era of admirers of J-media. An era less content with being huddled away in the corner of a sci-fi convention shelling out VHS bootlegs for absurd prices, and vocal enough to make great strides in how the world viewed not only shoujo, but manga in general. The sheer impact of the series and its characters could be felt in nearly every facet of the ensuing years of growing awareness, and unexpected success. And all due to a wholly unique (to westerners at least) presentation, and attitude.

My initial experience with Usagi and friends came about through a most unexpected source. Through a sweet family of friends whom I had known for years, who’s elder sibling had a wholesale enthusiasm for the animated series. In fact, much of his enamored state came from seeing a vision so open to how gender roles played so freely within what seems like your classical superhero tale. It was like a door opened. So when it was time for me to investigate his obsession for myself, I was knocked aback by how different it felt alongside the largely testosterone-centric anime output that we had been privy to for decades. And then the manga took it galaxies further by further treating central relationships as matter of fact, and not so much as some kind of mutant novelty. Was very refreshing to witness. So when the fandom became something beyond anything I could ever have dreamed of with the shows I had grown up with, the writing was on the wall. Takeuchi’s creation had done something no other property to that date had done; connected beyond the already existing choir, and into something altogether different.

And most importantly…it was a creation intended for younger audiences! Remember them? Despite all that has been said, the real exciting element that helped make SM such a crossover phenomenon, was that it held within it  a certain balance of childlike innocence at odds with often mature terrors. Even if it often took on the guise of oh so many action shows, complete with extended battles, and recycled story techniques, there almost always seemed to be just enough wide-eyed wonder regarding the daily world to counter the harshess often doled out by the villains. And as Usagi must contend with what ostensibly is to be her destiny, she must also suffer the pains and foibles common to just being young. (insecurity, and an added dash of almost supernatural clumsiness on top of all this) So as she begins her journeys, and makes new and diverse friends along the way, there is a sense that stakes are indeed growing with each passing day. The identifiable character elements often transcend their seemingly simple demeanors, often granting the world of Sailor Moon something that can just as easily invite adults as well as children.

And after so many years of false starts, censorship, and unwavering fan support, Sailor Moon seems to be primed and ready for a definitive return. Naturally, the world has moved on dramatically since those bright and colorful days. But on the whole, the spirit of friendship amidst great, and terrible odds is something that is universal enough to work in any era. Applicability seems possible, as long as the character dynamics remain true to their origins, albeit within new, more challenging circumstances. The current landscape deserves not so much a shot of nostalgia, so much as a reminder of what makes the things we appreciate and respect so special. One can only hope that the recent release of both Sailor Moon, and the previously unreleased stateside Sailor V, that the still remaining embers of love for this franchise will flame up just enough for an entirely new generation to enjoy.

It was more than mere magic that helped create the contemporary anime and manga fan; it was the heart and ingenuity Naoko Takeuchi so iconically shared on the page. And even as a genre-hybrid work, it was and remains a reminder of what it takes to strike a chord with such a wild range of admirers. And while Sailor Moon is far from a perfect saga, it is filled with enough sweetness and sincerity to speak volumes long after its creation. Whether you’ve ever caught yourself talking with your cat, or retained all the wonders of young friendship, there is always a little of the Odango-atama in all of us.

Aug. 5th, 2011

michiru, haruka, sailor moon, outter senshi

Trgovima ženama u cilju seksualne eksploatacije pt 2

Hladnoratovske ideološke, pravne, ekonomske i političke konstrukcije ‘‘čiste Evrope’’ nasuprot demonskim Drugima, sada je transformisan u ‘‘diskurs o nedostatku demokratskih atributa kod država Istočne Evrope i sumnji u njihovu sposobnost da se transformišu u ‘građansko društvo.’’’ [70] Tako se migranti predstavljaju kao kulturni, etnički i religiozni Drugi, a odgovornost za ilegalnu migraciju i trgovinu ženama prebacuje na istočnoevropske zemlje porekla. To je jasno iskazano odredbom o sankcijama Ministarstva inostranih poslova SAD protiv vlada 23 zemlje sa ‘‘crne liste’’ zemalja koje nisu uložile dovoljno napora da postupaju na način koji bi bio u skladu sa legislativom SAD. Ovo se svodi na čistu egzibiciju imperijalizma i neokolonijalizma, naročito kada se sagleda u svetlu značajnih pokušaja učinjenih od strane vlada balkanskih zemalja u pogledu suzbijanja trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije. Na ovaj način, čini se da lideri globalnog kapitalizma i militarizma prikrivaju svoju vlastitu (strukturalnu) odgovornost za trgovinu ženama ogromnih razmera.

Ova hipokrizija naročito je očigledna na Balkanu. Optužbama na račun Balkana uvek se preuveličava bezakonje i korupcija lokalne policije, dok se prećutkuje uloga međunarodne zajednice u stvaranju kako potražnje, tako i administrativnog haosa u ovom delu sveta. Činjenica da je u Bosni i na Kosovu zakonodavna i izvršna vlast praktično pod kontrolom međunarodne zajednice, te da nijedan zakon ne može biti donet niti primenjen bez saglasnosti ili supervizije međunarodne uprave i policije, uglavnom se ignoriše. Slično, korupcija međunarodne policije koja direktno ohrabruje trgovinu ženama u cilju seksualne eksploatacije tako što bilo koristi seksualne usluge trafikovanih žena, uzima profit od trgovine ženama, ili što opstruira anti-trafiking akcije lokalne policije, takođe se ignoriše. [71] Tako, činjenica da se velika količina novca poreskih obveznika zemalja Zapada troši na seks-industriju na Balkanu, obično se krije od očiju (Zapadne) javnosti. Ili, na drugi način rečeno, velika suma novca kojom se plaća međunarodno prisustvo uništila je infrastrukturu i vladavinu zakona na Balkanu i završila u džepovima članova najsvirepije mafije na svetu.

Ova kritička ocena odnosa međunarodne politike prema problemu trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije nema za cilj da oslobodi odgovornosti zemlje Balkana ili lokalne muškarce. To je pre pokušaj da se problem trgovine ženama u savremenom svetu sagleda na celovit način. Kao što je dobro primetila feministička naučnica Cynthia Enloe, ‘‘treba širom da otvorimo oči da bismo potpuno razumeli militarizovanu prostituciju’’, uključujući razne lokalne muškarce i strance na listu onih čije aktivnosti mogu da doprinesu uspostavljanju i održavanju prostitucije oko vojnih baza i drugih mesta sa velikim prisustvom vojske i policije. [72] Pored toga, kako primećuje Santos, ‘‘u militarizovanoj  prostituciji može se videti ojačana integracija klasizma, rasizma, seksizma i imperijalizma.’’ Uz to, ‘‘kuda god u svetu da ide militarizam, tamo ide i prostitucija’’. [73] Da bi se smanjilo nasilje nad ženama, promene su neophodne na svim nivoima društva: u društvenim uslovima, patrijarhalnim rodnim ulogama, stereotipima o imigrantima, kao i u ekonomskim i pravnim institucijama, na nacionalnom i međunarodnom nivou.

Strukturalno nasilje doprinosi rodnom interpersonalnom nasilju kako uzrokujući ga, tako i onemogućavajući društvo i žrtve da mu se efikasno suprotstave. [74] Ne iznenađuje, dakle, to što je uprkos pozitivnim političkim promenama i naporima koje čine građansko društvo i pokreti žena, mali broj suštinskih pravnih i institucionalnih reformi bio direktno usmeren na problem nasilja nad ženama u postkomunističkim zemljama. Značajna prepreka, čak i u razvijenijim postkomunističkim zemljama, jeste vidan nedostatak materijalnih rasursa. Ekspanzija neoliberalnog kapitalizma, produbljivanje jaza između siromašnih i bogatih zemalja i zavisnost postkomunističkih zemalja u razvojnom procesu, ne pruža previše izgleda za jaku državu socijalnog blagostanja u bliskoj budućnosti. [75] Cena ekonomskih promena veoma je visoka, naročito u siromašnijim i ratom isrpljenim zemljama.

Dramatičan pad životnog standarda i rast nesigurnosti, sveopšta promenljivost, nestabilnost i ratna viktimizacija vodili su neprekidnoj trgovini ženama u cilju seksualne eksploatacije tokom poslednje decenije. Pored toga, strah Evropske unije od ilegalnih migracija i nevoljnost međunarodne zajednice da se više bavi uzrocima nego posledicama trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije, čine dolaženje do rešenja izuzetno teškim. [76] Oba ta faktora važni su razlozi zbog kojih čak i one promene koje su postignute na Balkanu nisu dale očekivane rezultate u pogledu pojačane bezbednosti za žene žrtve trgovine ljudima. [77] Pozajmljujući reči čuvene američke sociološkinje Susan Cunningham, ‘‘ako strukturalna dinamika društva nastavi da proizvodi nasilje, anti-nasilne politike i programi osuđeni su na neuspeh.’’ [78] Isto se može primeniti i u objašnjenju uzroka neuspeha većine programa protiv trgovine ljudima do sada, a posebno onih na Balkanu i drugim postkonfliktnim društvima. To objašnjava neuspeh većine dosadašnjih anti-trafiking programa uopšte. Samo tako što ćemo kritički upućivati na strukturalno nasilje i iskorenjivati ga, možemo na pravi način pristupiti i akutnom problemu trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije na Balkanu i drugim postkonfliktnim društvima.

michiru, haruka, sailor moon, outter senshi

Trgovina ženama u cilju seksualne eksploatacije

Uticaj rata, militarizma i globalizacije u Istočnoj Evropi

dr Vesna Nikolić Ristanović,
Fakultet za socijalnu edukaciju i rehabilitaciju, Univerzitet u Beogradu

U ovom radu
[1] autorka istražuje isprepletani uticaj koji rat, militarizam i promene vezane za globalizaciju, kao makro procesi, imaju na trgovinu ženama u cilju seksualne eksploatacije. Trgovina ženama radi seksualne eksploatacije na, kroz i sa Balkana se analizira kao jedan od najboljih primera kumulativnog efekta gore pomenutih makro procesa. Analiza uključuje i trenutne i dugoročne uticaje etničkih sukoba i militarizacije regiona kao i uticaj promena vezanih za tranziciju iz komunizma na Balkanu i u drugim delovima Istočne Evrope. Naročiti naglasak stavljen je na Srbiju, Kosovo – teritoriju pod upravom Ujedinjenih nacija, Bosnu i Hercegovinu, Makedoniju i Bugarsku. Autorka posmatra isprepletani uticaj različitih političkih, ekonomskih i vojnih faktora na procese kriminalizacije i viktimizacije i njihov rodni karakter. Dodatni cilj ovog rada je da kritički oceni ulogu koju međunarodna zajednica igra u borbi protiv trgovine ljudima u ovom delu sveta.
Ključne reči: trgovina ženama, etnički sukobi, militarizam, globalizacija, Balkan

    ‘’Kafići koji niču u Bosni pokazuju zastrašujuću sličnost sa kućama u kojima su se vršila silovanja za vreme rata, ali ovo je sad tihi rat... One koji stvaraju nevolje, lako je ukloniti. Prošle godine, naga tela dve žene nađena su u reci u blizini pijace Arizona. Na oba tela nađeni su tragovi koji ukazuju na ubistva karakteristična za mafiju – ruke su im bile vezane na leđima, stopala pričvršćena za beton. Traka koja im je bila vezana preko usta nosila je natpis: ’Organizacija za bezbednost i saradnju u Evropi’.Simbol zaštite upotrebljen je da priguši njihove krike. Bilo je nemoguće utvrditi njihov identitet.’’

                                                Kate Holt, ’’Captive Market’’ (’’Tržište roblja’’), The Sunday Times Magazine, 18. februar 2001, s. 51.


Neujednačena raspodela bogatstva uvek je bila među glavnim pokretačkim faktorima trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije, pri čemu je siromaštvo jedan od glavnih faktora guranja, a obećanje ekonomskog blagostanja jedan od glavnih faktora privlačenja. Međutim, tek je tokom poslednjih nekoliko decenija trgovina ljudima postala globalni problem. Kao što primećuje holandska istraživačica Sietske Altink, ‘‘sve se više zemalja priključuje listi zemalja porekla i sve je veći broj onih koje postaju zemlje destinacije’’. [2] Ekonomske teškoće i njihove posledice na žene stvaraju potencijalnu ponudu radnica za seks-industriju. Ali, ova ‘‘ponuda’’ nikada ne bi bila iskorišćena za potrebe trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije da nije stvorena potražnja, koja predstavlja snažan faktor privlačenja.

Povećana potražnja za ženama kao seksualnim objektima je očigledna kako u postkomunističkim, tako i u razvijenim zemljama. Tokom 80-tih i 90-tih godina, trgovina ženama iz Istočne Evrope postala je mnogo atraktivnija nego trgovina azijskim ženama - zbog manje udaljenosti, a time i manjih troškova i nižeg rizika, što podrazumeva i veći profit. Uz to, žene iz Istočne Evrope kojima se trguje, atraktivnije su klijentima - belcima sa Zapada, zato što u većoj meri odgovaraju njihovim rasnim, obrazovnim i rodnim očekivanjima (na primer, one su uglavnom belkinje, obrazovane i spremne da se povinuju). Tako, ‘‘potrebno je da razumemo kako globalni kapitalizam stvara takve uslove za žene u kojima one po daleko većoj ceni mogu prodati seksualne usluge nego bilo koji drugi oblik svog rada’’. [3]

Rat i militarizam su, takođe, snažni faktori koji utiču na trgovinu ženama u cilju seksualne eksploatacije. Njihov uticaj je uglavnom povezan sa ratom i posleratnom situacijom, ali može, isto tako, biti i posledica samog prisustva vojske u regionu, bez obzira na to da li je rat u toku ili ne. Tako, uticaj militarizma na trgovinu ženama u cilju seksualne eksploatacije nije nužno povezan sa ratom, ali rat uvek proizvodi kako socio-ekonomske faktore guranja, tako i militarističke kulturološke ideale o rodu i time povećava izloženost žena trgovini ljudima. [4] Štaviše, primeri iz novije istorije pokazuju da ekspanzija prostitucije, nastala usled povećanog prisustva vojnih snaga, ima dugoročne posledice na razvoj trgovine ljudima i na lokalnom i na globalnom nivou. [5]

Uticaji rata, militarizma i društvenih promena povezanih sa tranzicijom na trgovinu ženama, do sada su uglavnom proučavani pojedinačno i bez razmatranja međusobne veze ovih faktora. Pored toga, problem trgovine ženama iz bivših komunističkih zemalja uglavnom je smatran ’’pretnjom“ za Evropsku uniju i druge razvijene zemlje, kao zemlje destinacije. [6] Manje se zna o trgovini ženama u okviru postkomunističkih zemalja, naročito o situaciji na Balkanu, kao jednoj od čestih destinacija za žene žrtve trgovine ljudima. Jednostrani pristup problemu imao je značajne negativne posledice na politiku i odnos prema ilegalnim imigrantima generalno, i žrtvama trgovine ljudima posebno. Sindrom ‘‘tvrđava Evropska unija’’, zajedno sa suženim poljem pristupa zasnovanim na ljudskim pravima i previdom širih strukturalnih uzroka trgovine ženama, vodili su do ‘‘instant’’ i uglavnom represivnih rešenja, koja se ne pokazuju efikasnim ni u pogledu zastrašivanja učinilaca, niti u pogledu zaštite žrtava. Uz to, prepoznavanje uloge koju međunarodna zajednica ima u vezi sa trgovinom ženama u regionima u kojima su stacionirane mirovne snage, još uvek je na veoma niskom nivou. [7]

Glavni cilj ovog rada je da istraži isprepleteni uticaj koji rat, militarizam i političke i ekonomske promene vrše na trgovinu ženama. Analiza je fokusirana na trgovinu ženama na, kroz i sa Balkana, kao područja koje predstavlja dobar primer za kumulativni efekat pomenutih makro procesa. Moja analiza se odnosi na trenutne i dugoročne uticaje rata, kao i na uticaj promena povezanih sa tranzicijom na Balkanu i drugim delovima Istočne Evrope. Poseban akcenat je stavljen na Srbiju, Kosovo, Bosnu i Hercegovinu, Makedoniju i Bugarsku. Ispitaću isprepletane uticaje različitih političkih, ekonomskih i vojnih faktora na procese kriminalizacije i viktimizacije i njihov rodni karakter. Dodatni cilj ovog rada je da kritički proceni ulogu koju igra međunarodna zajednica u borbi protiv trgovine ljudima u ovom delu sveta. [8]

Trgovina ženama u cilju seksualne eksploatacije na Balkanu: procena obima i pravci kretanja

Opšti pregled

Ekspanzija trgovine ženama iz Istočne i Centralne Evrope koja se podudara sa krajem hladnog rata, u značajnoj je meri i na različite načine uticala na Balkan. Izveštaj Međunarodne organizacije za migraciju, na primer, pokazuje da je čak nekoliko godina po završetku hladnog rata i nekoliko godina nakon završetka rata u bivšoj Jugoslaviji, očigledno da je trgovina ljudima na Balkanu i dalje značajan problem koji pogađa sve veći broj žena i dece. [9] Balkan nije samo tranzitni region i region iz koga se šalju žene, već je i jedna od glavnih destinacija trafikovanih žena. Međunarodna organizacija za migraciju procenjuje da je do 500.000 žena prinuđeno da rade kao prostitutke u Evropi. Isti izvor sugeriše da se svake godine 120.000 žena i dece trafikuje u zemlje Evropske unije i to pretežno preko Balkana. [10] Neke procene za Ujedinjeno Kraljevstvo sugerišu da je više od 70% žena koje rade u bordelima u Sohou iz bivšeg Sovjetskog Saveza i Istočne Evrope, pri čemu žene sa Balkana čine veliki deo. [11]

Iako Balkan nije homogena regija, on je tradicionalno predstavljao raskrsnicu između Istoka i Zapada, ili drugim rečima, oblast gde su se susretali istočni i zapadni uticaji. Stoga je geografska pozicija Balkana predodredila njegovu ulogu puta i raskrsnice za različite ilegalne kanale. Tako transnacionalni kriminal na Balkanu jasno reflektuje savremene političke i vojne odnose i sukobe, na samom Balkanu, ali i šire. To trgovinu ženama (kao i druge oblike transnacionalnog kriminala) čini specifičnom u poređenju kako sa zapadnim zemljama, tako i sa drugim delovima Istočne Evrope. Najzad, faktori koji doprinose trgovini ženama sa, kroz i na Balkan, povezani su sa etničkim konfliktima u bivšoj Jugoslaviji i sa tranzicijom iz komunizma u Istočnoj Evropi, kao i sa širim procesima militarizacije i globalizacije u regionu.

Trgovina ženama za vreme etničkih sukoba

Etnički sukobi u bivšoj Jugoslaviji značajno su doprineli izloženosti žena trgovini u cilju seksualne eksploatacije. Iako su samo sporadično pomenuti u radovima na temu seksualnog nasilja za vreme rata, seksualno ropstvo i trgovina ženama su snažno povezani sa silovanjima u ratu i prinudnom prostitucijom. Pored toga, metodi koji su korišćeni za dovođenje žena u kampove za silovanje i javne kuće su izuzetno svirepi i ponižavajući.

Vesti o tome da se žene drže u seksualnom ropstvu pojavile su se već u decembru 1993. godine u članku ’’Sramota u Bosni“, koji je napisao poznati britanski novinar Roy Gutman, a koji je objavljen u listu Newsday. Gutman je izveštavao o javnoj kući u Sarajevu pod imenom ’’Sonjin Kon Tiki’’, gde su muslimanske žene primoravane na prostituciju i držane u seksualnom ropstvu od strane Srba. To je, takođe, bio prvi izveštaj koji je pokazao ulogu vojnika UN u Bosni koji su bili redovni ‘‘klijenti’’ žena koje su držane kao roblje i koji nisu učinili ništa da ih zaštite. Preživeli iz obližnjih zatvora su svedočili da su videli devojke koje su bile primorane da uđu u vozila UN i odvezene su u nepoznatom pravcu. [12] Takođe, tokom prvog suđenja pred Međunarodnim tribunalom za bivšu Jugoslaviju koje se bavilo isključivo seksualnim nasiljem, čulo se svedočenje da su u bosanskom gradu Foči ‘‘žene i deca, od kojih neka ne starija od 12 godina, držana i silovana, vaginalno, analno i oralno, izlagana grupnom silovanju, prinuđena da igraju naga pred uperenim oružjem i čak pretvorena u robove“. [13] Nedavno je jedan bivši srpski vojnik uhapšen od strane NATO trupa zbog svoje navodne uloge u porobljavanju muslimanskih devojaka radi seksualne eksplatacije. On je optužen da je vodio javnu kuću namenjenu srpskim vojnicima, u kojoj su protiv volje držane i eksploatisane muslimanske žene. [14] Pored napred pomenutih, u Konačnom izveštaju Komisije eksperata Ujedinjenih nacija ukazuje se i na neke druge slučajeve muslimanskih žena koje su Srbi držali kao roblje, kao i na otmice srpskih žena stavljenih u seksualno ropstvo u javnim kućama koje su držali Hrvati u Hrvatskoj. Albanska mafija je uglavnom koristila izbegličke krize tokom konflikta na Kosovu i NATO intervencije za trgovinu albanskim i romskim ženama sa Kosova u Italiju i druge zemlje Zapada. [15]

Iako je trgovina ljudima povezana sa etničkim sukobima ostajala uglavnom unutar granica ratom zahvaćenih i susednih zemalja, ona je doprinela ekspanziji prostitucije i stvorila dobru osnovu da ove zemlje postanu privlačne destinacije za trgovinu ženama iz drugih delova Istočne Evrope. Kao što je dobro primetila poznata američka feministička autorka Katherine MacKinnon,

‘‘prizor trupa UN kako povređuju one koje treba da štite, deluje kao perverzija. Moja sagovornica dodaje da neke trupe UN učestvuju u silovanju muslimanskih i hrvatskih žena koje se nalaze u logorima za silovanje i ubijanje koje su vodili Srbi. Ona navodi da je ’prisustvo UN očigledno povećalo trgovinu ženama i devojkama jer je dovelo do otvaranja javnih kuća, navodnih salona za masažu, peep-šoa i lokalne produkcije pornografskih filmova’’’. [16]

Trgovina ženama posle etničkih sukoba

Posleratna militarizacija i veliko prisustvo međunarodnih organizacija dalje je doprinelo porastu trgovine ženama na Balkanu. Kao što sugeriše izveštaj sa Konferencije o trgovini ljudima, ropstvu i održavanju mira, održane 2002. u Torinu (Italija),

„Kombinacija završetka neprijateljstava i dolaska relativno imućnog osoblja snaga za mirovne operacije, doveo je do naglog otvaranja javnih kuća, a potom i do uspostavljanja veze između osoblja UNMIK-a [17] i kriminanih organizacija koje se bave trgovinom ženama. U ovoj konstataciji sadržan je najvažniji izazov mirovnim operacijama u pogledu trgovine ženama – činjenica da su mirovnjaci često deo tog problema“. [18]

Organizacija Human Rights Watch je 1999. godine otkrila javne kuće ’’pune žena, rasute po čitavoj Bosni.’’ Osobama iz Human Rights Watch-a koje su ih intervjuisale, žene su izjavile da su bile prodavane iz ruke u ruku od jednog do drugog vlasnika bordela, stavljane u dužničko ropstvo, da im je prećeno i da su tučene. Godinu dana kasnije, izveštaj Ujedinjenih nacija o trgovini ljudima u Bosni potvrdio je rasprostranjenost zlostavljanja. UN su identifikovale 260 noćnih klubova širom zemlje, dok su nevladine organizacije procenile da taj broj doseže čak do 900, sa između 4 i 25 žena u svakom od noćnih klubova. [19] Izveštaj organizacije Human Rights Watch iz maja 2000. godine dokumentovao je značajnu uključenost pripadnika lokalne policije, međunarodne policije i nekih jedinica SFOR-a u trgovini ženama. [20] Pored toga, prema lokalnim nevladinim organizacijama, 50% klijenata su pripadnici međunarodnih misija, uglavnom vojnici SFOR-a, a uz to se procenjuje da najmanje 70% ukupnog profita od prostitucije dolazi od klijenata-pripadnika međunarodnih misija za koje važi drugačija tarifa i koji troše više novca u barovima nego muškarci sa lokalnog područja. Slična je situacija i na Kosovu, odakle su nedavno tri viša oficira policije vraćena u svoju zemlju zbog sumnje da su bili uključeni u trgovinu ljudima. [21]

Srbija je, usled bolje ekonomske situacije na početku 90-tih, izvesno vreme bila jedna od glavnih zemalja destinacije unutar Istočne Evrope. Kasnije je, međutim, Srbija postala uglavnom zemlja tranzita i to, kako prema susednim zemljama u kojima su do nedavno besneli ratovi doveli do velikog prisustva vojnih snaga, tako i prema Zapadnoj Evropi. Većina žena kojima se trgovalo kroz Srbiju bile su žene iz Ukrajine, Rusije i Rumunije. One su najčešće neko vreme kroz prinudnu prostituciju eksploatisane u Srbiji, da bi zatim bile prodavane dalje, uglavnom preko Crne Gore u Italiju. Slična situacija postoji i u Makedoniji. Mada je ekonomska situacija u Makedoniji bila teška tokom tranzicije iz komunizma, njen geografski položaj, veliko prisustvo NATO snaga i jaka albanska mafija doprineli su da ona postane jedna od glavnih tranzitnih zemalja za mnoge žrtve trgovine ženama. [22] Žene iz Bugarske, Ukrajine, Mongolije, Moldavije, Rumunije i Albanije preovlađuju među ženama kojima se trguje u, i preko Makedonije. Odatle, žene se trafikuju na Bliski Istok i u Zapadnu Evropu, uglavnom preko Grčke. Srbija i Makedonija su, takođe, često zemlje tranzita za trgovinu ženama iz drugih istočnoevropskih zemalja na Kosovo. Prema izveštaju IOM-a za Kosovo, više od polovine žena kojima je ova organizacija pružila pomoć ušla je na Kosovo iz Srbije, a oko trećine je iz Makedonije. Žene, takođe, na Kosovo često ulaze i iz Albanije. [23] Tokom svog puta do Kosova, žene se obično prodaju tri do šest puta. [24] Međutim, nakon što su 2000. godine na Kosovu donete oštri zakonski propisi u vezi sa trgovinom ljudima, trgovina ženama sa Kosova u i preko Makedonije, postala je preovladajuća. [25]

Rat, tranzicija iz komunizma i globalni kapitalizam: faktori koji doprinose trgovini ženama na, kroz i sa Balkana

Izloženost žena trgovini ljudima rezultat je strukturalnih promena u postkomunističkim i ratom zahvaćenim zemljama i posledica koje su one proizvele na svakodnevni život i rodni identitet muškaraca i žena. Prema tome, nije moguće razumeti talas trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije iz Istočne i Centralne Evrope ukoliko se u obzir ne uzmu makro i mikrosocijalni, kao i individualni faktori rizika koji ili predisponiraju, ili aktiviraju nasilje nad ženama. [26] Istraživanje ovog novog oblika ropstva koje je sproveo poznati britanski sociolog i veliki borac protiv ropstva, Kevin Bales, pokazuje da ono cveta u društvima koja su pod stresom i pritisnuta ekstremnim siromaštvom. Bales tvrdi da su ‘‘postojeće strukture moći razorene i da je započela borba da se popuni vakuum moći. Ekonomije koje su bile stabilne, makar i siromašne, zamenjene su nasumičnim razvojem i eksploatacijom. I kao što smo mogli videti, u odsustvu zakona, pohlepa može pregaziti ljudska prava’’. [27] Jedna od glavnih posledica društvenih promena jeste pooštravanje socijalnih razlika između malog broja veoma bogatih i velikog broja siromašnih ljudi, uz gotovo nestajanje srednje klase. To ima značajne posledice na stvaranje novog tipa muškosti i ženskosti, kao i pojavu drugačijih modela porodice i klasnih odnosa. [28] Na jednoj strani, došlo je do uspona tradicionalne hegemonističke muškosti, dok su na drugoj strani u porastu i višestruko marginalizovane muškosti. Njima su komplementarne, kako je to imenovao Robert Connell, naglašena i marginalizovana ženskost. [29] Connell označava ‘‘hegemonističku muškost’’ i ‘‘naglašenu ženskost’’ kao kulturalno idealizovane rodne forme u datim istorijskim okolnostima. Te forme se, kako je to dalje razradio James Messerschmidt, ‘‘kulturološki prihvataju, glorifikuju i veličaju na simboličkom nivou u mas-medijima.’’ ‘‘U zapadnim idustrijalizovanim društvima’’, nastavlja Messerschmidt, ‘‘hegemonističku muškost karakteriše posao na plaćenom tržištu rada, podređenost žena i devojaka, heteroseksizam i snažna i neobuzdana seksualnost muškaraca.’’ [30] Connell postavlja da naglašena ženskost upotpunjuje hegemonističku muškost, kroz povlađivanje muškarčevim težnjama za uzbuđenjem i onim što godi njegovom egu, kao i prihvatanjem braka i brige o deci. Na masovnom nivou, ona je ‘‘organizovana oko tema seksualne prijemčivosti kada je reč o mlađim ženama i majčinstva, kada je reč o starijim.’’ [31]

Primer Balkana veoma upečatljivo pokazuje kako kombinacija rata, ekonomske tranzicije i faktora vezanih za globalizaciju guraju žene u seks-trafiking, ilustrujući tako vezu između trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije i društvenih procesa. Trafikeri koriste postojeću potražnju na tržištu, kao i potrebu žena da nađu posao. U tom procesu razvoja tržišta, (neoliberalna) ekonomija igra glavnu ulogu kako kroz uvećavanje razlika i nejednakosti između zemalja, tako i kroz stvaranje potražnje za ženama kao seksualnim objektima. Razlike i nejedakost utiču na puteve migracija uopšte, a posebno na puteve trgovine ljudima: oni su posledica ‘‘svetskog ekonomskog poretka, raspodele bogatstva između država i eksploatacije jednih ljudi od strane drugih.’’ [32] Stoga putevi trgovine ljudima idu iz zemalja u razvoju ka industrijalizovanim zemljama, a ne obratno. Mikrosocijalni odrazi makrosocijalnih faktora, kao što su tranzicija iz komunizma, rat i globalizacija, snažni su faktori koji guraju žene u migraciju, seks-industriju i viktimizaciju trgovinom ljudima u cilju seksualne eksploatacije.

Verovatnoća viktimizacije trgovinom ljudima veća je za mlađe žene, zato što mlade žene češće bivaju identifikovane kao seksualni objekti i to, kako od strane sebe samih, tako i od strane potencijalnih namamljivača. To je u vezi sa promenama u rodnim predstavma o seksualnosti, koje se najbolje ogledaju u eksploziji časopisa o lepoti/modi, kao i pornografije u postkomunističkim društvima. [33] Kao što napominje čuvena bugarska feministička istoričarka Krassimira Daskalova, ‘‘poruka koja se prenosi jeste da je lepota najdragocenije žensko ’preimućstvo’ i da svaka žena treba da pokuša da sebe učini seksualno privlačnom muškarcima i postane izvor muškog zadovoljstva.’’ [34] Mediji su rekonstruisali tradicionalni kontrast između seksualnih potreba muškaraca, i žena kao pasivnih objekata i svojine muškaraca, što se dalje koristi za opravdavanje nasilja i okrivljavanje žrtve. [35] U isto vreme, globalni mas-mediji su ojačali ovaj trend šireći stereotipne rodne predstave ‘‘smišljeno načinjene atraktivnim iz marketinških potreba.’’ [36] Kao što su pokazali poznati britanski sociolozi i kriminolozi Ian Taylor i Ruth Jamieson, ekonomski procesi povezani za globalizacijom, kao što je nagla liberalizacija trgovine i ekonomije širom sveta, dovela je do toga da seksualnost sada igra sve veću ulogu u javnoj kulturi. [37]

Pored toga, izloženost trgovini ljudima u vezi je sa marginalizacijom i beznađem usled teških prilika povezanih sa posledicama rata, teškom ekonomskom, porodičnom i sličnim situacijama. Beznadežno stanje žena usled teške situacije na jednoj strani i njihovi napori da nađu rešenje ili izlaz iz nje na drugoj, doprinose njihovoj pogrešnoj percepciji rizika i neuspehu da anticipiraju opasnost. Na Balkanu možemo sresti strankinje, kao i očajne žene sa lokalnih prostora koje trpe kratkotrajne i dugotrajne posledice rata: i jedne i druge gurnute su u seks-industriju. Kako navodi Peter Von Behtlemfavy iz Međunarodne organizacije za migraciju, ‘‘broj ilegalnih prostitutki sa Balkana, gde je rat koji je potrajao skoro deceniju ukinuo mnoge obične poslove, utrostručen je ako ne i učetvorostručen u periodu od 1995. do 2000. godine’’. [38]

Socijalno-ekonomske promene u svakodnevnim životima kako muškaraca tako i žena u postkomunističkim zemljama (na primer, nezaposlenost i/ili gubitak ranijih društvenih pozicija ili privilegija) igraju važnu, podstičuću ulogu u njihovom uključivanju u prostituciju u svojstvu makroa, odnosno u trgovinu ljudima kao namamljivača i trafikera. [39] Reči jedne prostitutke jasno to ilustruju:

      ‘‘Mnogi makroi ne bi radili u prostituciji da je ekonomska situacija bolja. Da su zaposleni. Mnogi od njih nisu kriminalci kao u zapadnim zemljama. Oni su nesrećni ljudi koji ne mogu da nađu posao. Ponekad žive od prostituisanja sopstvenih supruga, devojaka i ćerki. Dešava se da ne zarade ništa po nekoliko dana. Siromaštvo je često među makroima. Malo je onih koji imaju mrežu, dobar automobil itd, dok većina živi od prostituisanja svojih supruga i ćerki.’’ [40]

Podela rada između osoba uključenih u trgovinu ljudima je strogo rodno određena, tako da među namamljivačima (koji dobiju najniži profit [41] ) žene učestvuju podjednako kao i muškarci, dok muškarci dominiraju na višim mestima u hijerarhiji. Takođe, siromašni i muškarci koji nemaju moć obično su podređeni onima koji imaju vodeće uloge unutar mafije. Tako, ekonomska pozicija muškaraca obično određuje i uloge koje će oni imati u biznisu seks-industrije, kao ulični makroi, vlasnici bordela, trafikeri ili klijenti. Kakva god da je, pak, ekonomska pozicija žena i nezavisno od toga da li one same sebe identifikuju kao seksualne objekte ili su tako identifikovane bez svog pristanka, one su uvek podređene muškarcima. Iako muškarci mogu biti subordinirani ženama u hijerarhiji trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije, žene nikada nisu na samom vrhu hijerarhije. Mada postoje razlike između uloga žena (na primer, žene uključene u trgovinu ljudima, ulične prostitutke, kol-gerle, žrtve trgovine itd.) i subordinirani muškarci, muškost je uvek nadmoćna u odnosu na ženskost. Kao rezultat, kako ekonomskih teškoća tako i promena u normativnoj heteroseksualnosti,  žene i muškarci privučeni su poslovima u seks-industriji i uključuju se u seks-trafiking. Tako, i žene i muškarci teže da osiguraju kako ekonomski opstanak tako i društvena očekivanja u pogledu reafirmacije roda i rodnih uloga. [42]

Rat na brojne načine pomaže pojavi i širenju trgovine ljudima u cilju seksualne eksploatacije. Nezaposlenost, siromaštvo i besperspektivnost generalno utiču i na ponudu i potražnju za prostitucijom i trgovinom ljudima. Očajne žene lako postaju podložne lažnim obećanjima i prevari, kao i raznim oblicima nasilja. Trafikeri koriste činjenicu da su mnoge osobe u situaciji povišene ranjivosti, bez dokumenata i odvojene od svojih porodica. Izbeglice su naročito ranjive, kako onda kada beže iz ratnih zona, tako i tokom egzila. Najčešće viktimizirane grupe žena bile su izbeglice sa Kosova, iz Albanije i Romkinje. [43] Pored svoje očajne situacije usled izbeglištva, one su bile ranjive i zato što su prethodno silovane ili od strane srpskih snaga u ratnoj zoni ili od strane trafikera dok su bežale, a znale su da ih njihove porodice nikada neće prihvatiti nazad. One su, stoga, bivale uključene u trgovinu ženama u cilju seksualne eksploatacije mnogo lakše nego što je to bio slučaj sa žrtvama silovanja i ženama iz manje patrijarhalnih društava u mirnodopsko vreme. [44]

Kao što britanska feministička istraživačica Liz Kelly ističe za Bosnu, jedan od najčešćih puteva u seks-industriju je silovanje, koje ženu čini ‘‘nepoželjnom za brak’’. [45] Unutar muško-ženskih odnosa, silovanje odgovara ponašanju osvajačkih trupa prema okupiranoj teritoriji. [46] Ali ženska tela uz to mogu postati i bojno polje na kome muškarci izražavaju svoj bes u odnosu na druge muškarce, budući da su ženska tela oduvek bila implicitna politička bojna polja. [47] Posledično, silovane žene nose poruku da ‘‘njihovi’’ muškarci nisu bili u stanju da ih zaštite kao i da su one same kao ‘‘svojina’’ bezvredne. Sledstveno tome, oružani konflikt čini opstanak silovanih žena još neizvesnijim. [48] Kada su još prisutne i glomazne međunarodne vojne snage, kao u slučaju Bosne, novonastala potražnja za prostitucijom ne može se zadovoljiti učešćem lokalnih žena, pa trgovina strankinjama iz siromašnih postkomunističkih zemalja dopunjuje ponudu. Prema nekim izvorima, postoje svedočanstva o tome da su strankinje radile kao prostitutke u Bosni i Hercegovini još od 1993. godine. [49]

U posleratnom periodu, potražnja za prostitucijom dalje raste sa dolaskom mirovnih trupa i pratećih privatnih kompanija (koje se bave snabdevanjem, opremanjem i vrše druge usluge za potrebe vojske), kao i velikog broja međunarodnih organizacija. [50] Pored toga, u međunarodnim protektoratima, kao što su BIH i teritorija Kosova pod administracijom UN-a, gde su vlade i snage za sprovođenje zakona pod potpunom kontrolom međunarodne zajednice, prisutne su i velike međunarodne policijske snage, kao i armije administrativnih radnika. Kao što pokazuju primeri Filipina, Okinave i Tajlanda, postoji opasnost da se rast prostitucije u ratu i posleratnom periodu, u mirnodopsko vreme transformiše u institucionalizovanu seks-industriju. [51] Sa izgradnjom vojnih baza, razvija se seks-industrija i povećava izloženost žena riziku trgovine ljudima u cilju seksualne eksploatacije.

Primera radi, kamp Bonsteal na Kosovu jedna je od najvećih vojnih baza u Evropi. [52] Slična situacija postoji u Bosni, gde je, ironično, pijaca Arizona (‘‘Arizona Market’’), koju su mirovne snage osnovale posle rata sa ciljem da podstaknu trgovinu između Srba, Hrvata i Muslimana, prerasla u ‘‘pet kvadratnih milja zlokobne, crne fasade, gde se žene iz bivšeg Sovjetskog Saveza i drugih zemalja Istočne Evrope prodaju onome ko ponudi najviše.’’ Pijaca se nalazi blizu gradova Brčko i Tuzla, koji se diče ‘‘jednom od najvećih koncentracija međunarodnih policijskih snaga poslatih da uspostave red i zakon u Bosni, jednom od najvećih američkih vojnih baza i jednim od najvećih humanitarnih paketa Ujedinjenih nacija u posleratnim godinama.’’ [53]

Bezakonje, korupcija i društvena dezorganizacija imaju ozbiljan uticaj na porast trgovine ljudima i u ratom zahvaćenim područjima. Negativni uticaj rata na funkcionisanje krivičnopravnog sistema i odsustvo vladavine zakona generalno je ubrzao porast kriminala, a posebno porast nasilja i organizovanog kriminala. Ovo je dalje vodilo i u uključenost pripadnika krivičnopravnog aparata u različite oblike organizovanog kriminala, pri čemu su policajci-muškarci bili ili direktno uključeni u trgovinu ženama ili zatvarali oči pred njom. Važan faktor u tom pogledu je visok nivo predrasuda kod pripadnika krivičnopravnog sistema o ženama žrtvama trgovine u cilju seksualne eksploatacije; oni ih često tretiraju pre kao prekršiteljke nego kao žrtve.

U Srbiji, međunarodna izolacija za vreme režima bivšeg predsedinka Miloševića uključivala je prekid veza sa Interpolom, drugim međunarodnim organizacijama i policijskim snagama drugih zemalja. To je doprinelo porastu trgovine ljudima. [54] Međutim, veze između trafikera ‘‘izdizale su se iznad uobičajenih granica etničke mržnje na Balkanu. Kriminalci Srbi, Crnogorci i Albanci blisko su sarađivali u transportu žrtava i podeli profita.’’ [55] Nakon rata, mafija je svoju ratnu infrastrukturu lako preorijentisala na posleratni kriminal i bila je u stanju da prokrijumčari veliki broj ilegalnih imigranata u zemlju. [56]

Važan faktor koji olakšava trgovinu ženama u cilju seksualne eksploatacije jeste razvoj organizovanog kriminala, koji je pod značajnim uticajem globalizacije. [57] Sadejstvo ova dva snažna uticaja omogućilo je razvoj seks-industrije, koja se ‘‘bazira i održava na preovladavanju nejednakih društvenih i kulturoloških definicija roda i odnosa moći.’’ [58] Imigracioni zakoni i politike zemalja destinacije, uključujući i politiku vezanu za rad migrantskih radnika, migracije i prostituciju, kao i korupcija službenika u zemljama porekla, tranzitnim i zemljama destinacije, dalje doprinose razvoju trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije tako što organizovani kriminal čine mogućim. [59] Kako je primetila Marian Wijers, poznata holandska aktivistkinja protiv trgovine ljudima:

      ‘‘Dok na jednoj strani broj žena koje traže zaposlenje u inostranstvu raste, na drugoj strani, mnoge zemlje destinacije, a posebno zemlje Evropske unije, uvele su restriktivniju imigracionu politiku, čime su dalje umanjile mogućnosti legalne migracije čak i onda kada postoji potražnja za radom u neformalnom sektoru. Rezultat je povećavanje raskoraka između zvanične politike u zemljama destinacije i svakodnevne prakse. Upravo tu organizovani kriminal nalazi svoje mesto, popunjavajući prazninu koju je ostavila zvanična politika.’’ [60]

Balkan, sa velikim prisustvom međunarodne administracije, međunarodnih organizacija, policije i vojnih snaga, pratećom konfuzijom u nadležnosti, korupcijom i neefikasnim krivičnopravnim sistemom opterećenim predrasudama, kao i s obzirom na blizinu postkomunističkim zemaljama sa velikom ponudom očajnih žena, idealna je destinacija za trafikere koji teže da izbegnu rizik i nepotrebne troškove. Štaviše, ženama iz drugih istočnoevropskih zemalja obično nije potrebna viza za ulazak u zemlje bivše Jugoslavije, što posao trafikera čini još lakšim. U namamljivanju žena, organizovani kriminal se obilato oslanja na mitove o zemljama Zapada, koji su prisutni kod žena u postkominističkim zemaljama. Iako su neke žene svesne da će ostati na Balkanu, ‘‘znajući da je to region u kome boravi veliki broj dobro plaćenih, usamljenih muškaraca iz vojnih jedinica, međunarodnih organizacija koje pružaju pomoć, Ujedinjenih nacija i privatnih vojnih firmi’’, mnoge u stvari očekuju da će stići na Zapad. [61] Tako se lažna obećanja o visokoj zaradi i lagodnom životu na Zapadu koriste kao osnovna motivacija posredstvom koje se žene namamljuju u seks-industriju na Balkanu.

Re-tradicionalizacija kulturoloških predstava o seksualnosti dalje osnažuje društveno-ekonomske i političke faktore povezane sa tranzicijom između komunizma i globalizacije, kao faktore koji doprinose prostituciji, migraciji i trgovini ženama u cilju seksualne eksploatacije. [62] To znači da mediji u postkomunističkim društvima rekonstruišu tradicionalnu suprotnost između seksualnih potreba muškaraca i žena kao pasivnih seksualnih objekata i svojine muškaraca, što se dalje koristi za opravdavanje nasilja i okrivljavanje žrtve. Prezentovanje seksualnosti se pomerilo od predstava žena i muškaraca kao aseksualnih ili delimično seksualnih bića (u komunizmu) do predstava hegemonističke muškosti i potčinjene ženskosti udružene sa tradicionalnim kontrastom između (neobuzdljivih) seksualnih potreba muškaraca, i žena kao pasivnih seksualnih objekata. Na taj diskurs u velikoj je meri uticala imitacija zapadnjačkih predstava o seksualnosti. Kao što ističe Messerschmidt, u zapadnim industrijalizovanim društvima ‘‘hegemonistička muškost je danas predstavljena kroz navodni neukrotiv i neutoljv seksualni apetit prema ženama, što rezultira ’prirodnom’ vezanošću prinude za ’mušku’ seksualnost’’. [63] Prema tome, ova vrsta normativne heteroseksualnosti bazirana je na odnosima moći i, posledično, ona definiše muškost ‘‘kroz razlikovanje od, i želju prema ženama. Zbog toga, normativna heteroseksualnost nije samo glavno strukturalno oruđe za razumevanje roda, već takođe i za razumevanje muškosti i zločina koje čine muškarci.’’ [64] Connell uz to pojašnjava da se u savremenom svetu stereotipne rodne predstave ‘‘smišljeno prave atraktivnim iz marketinških potreba’’. [65] Ove nove predstave o seksualnosti utiču na ranjivost žena za trgovinu ljudima u cilju seksualne eksploatacije time što proširuju raskol između kulturoloških očekivanja i mogućnosti da se ona dostignu (na primer, lepa žena/seksualni objekat kao ideal, na jendoj strani, i skupi kozmetički preparati, odeća itd., na drugoj). U isto vreme, ove predstave služe za pothranjivanje mita da je raditi u seks-industriji veoma atraktivno (npr. ‘‘sindrom zgodne žene’’). [66] Kulturološke predstave o ženama kao seksualnim objektima postale su snažni doprinoseći faktori neutralizacije i ulepšavanja tamne strane trgovine ženama i prostitucije u inostranstvu. Ali, nove rodne predstave u medijima postkomunističkih zemalja deo su daleko širih kulturnih tendencija povezanih sa naglom liberalizacijom trgovine i ekonomske aktivnosti širom sveta, naročito sa ‘‘tržišnim liberalizmom’’, kao ‘‘reorganizacijom ekonomskog i političkog života oko suvereniteta građana kao potrošača.’’ [67] Ove kulturne tendencije uključuju kolonizaciju ili komodifikaciju seksualnosti, koja sada igra sve veću ulogu u kulturi tržišnih društava širom sveta.

Umesto zaključka: Promene politike između zahteva, potreba i ograničenja 

Na međunarodnim forumima održanim poslednjih nekoliko godina, međunarodne organizacije su često upućivale na problem trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije dovodeći ga u vezu sa promenama komunističkih režima u Istočnoj i Centralnoj Evropi. Te promene su vodile i promenama u nacionalnim zakonodavstvima i politici. Međutim, implementacija zakona i politike, kako na evropskom tako i na nivou UN, retko je zasnovana na ozbiljnom istraživanju problema trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije, a kamoli na izučavanju njene povezanosti sa strukturalnim nasiljem. Kao posledica toga, međunarodna zajednica je često postavljala nerealne zahteve pred siromašne i ratom zahvaćene zemlje Balkana, kojima je na teret stavljeno da predstavljaju mostove ilegalnih migracija u Zapadnu Evropu. Previđa se činjenica da je reč o zemljama bez sopstvenih resursa i snage, ili da čak njima upravlja međunarodna zajednica, kao što je slučaj sa Bosnom i Kosovom. Povrh toga, hipokrizija i imperialistički pristupi problemu trgovine često su prisutni kako u zapadnoj imigracionoj politici, tako i u pogledu zahteva međunarodne zajedince za promenama zakonodavstva i politike u vezi sa trgovinom ljudima uopšte, a naročito na Balkanu. Na primer, pritisak međunarodne zajednice na postkomunističke zemlje da preduzmu odlučne (uglavnom represivne) mere je u očiglednoj kontradikciji sa globalnim procesima koji proizvode strukturalno nasilje na svetskom nivou, ne ostavljajući mesta ni za odgovarajuću zaštitu žrtava, a kamoli prevenciju nasilja. Pored toga, požurivanje na promene u postkomunističkim zemljama je u očiglednoj kontradikciji sa prilično sporim, nekonzistetnim i parcijalnim promenama koje su preduzele same zemlje Evropske unije, uglavnom uzimajući u obzir samo interese gonjenja a ignorišući ili minimizirajući potrebe žrtava. [68] Politike koje zanemaruju globalne uzroke nasilja prema ženama posebno su vidljive u domenu tretiranja problema trgovine ženama u cilju seksualne eksploatacije. Čak se i feminizam zloupotrebljava za kreiranje fragmentarnih predstava i rešenja, čime se problem nasilja nad ženama ograničava na interpersonalni nivo odnosa muškarac-žena. To je ono što britanska feministička naučnica Peggy Watson naziva ‘‘vrsta američkog državnog feminizma za inostranstvo’’. [69] Rezultati svega toga očituju se u kratkoročnim programima reintegracije i repatrijacije, uglavnom baziranim na spremnosti žrtve da sarađuje sa organima krivičnog gonjenja bez nuđenja obuhvatne zaštite, kao i ravnodušnom deportovanju i reviktimizaciji trafikovanih žena.

Jul. 27th, 2011

hate, erase

Remind me... Remind us!

michiru, haruka, sailor moon, outter senshi

Love & Understanding

Jul. 26th, 2011

hate, erase

Mission Impossible

Prosto mi je nemoguće za poverovati kolikom količinom mržnje neki ljudi obiluju...

A ovo je samo primer, tj ovo su samo primeri toga, što trebamo iskoreniti i tome stati na put ako želimo da živimo u normalnom svetu koji svi mi potajno ili javno priželjkujemo: 



Nekada sam ovakve stvari vezivala za glupost, ali za šta više da vezujem pojma nemam! Za ignornaciju, namerno nerazumevanje a možda čak i glupost i zatupljenost mozgova? To sigurno! I još mnogo toga! Pročitao mamin sin / ćera, jednu filozofsku rečenicu u svom životu i popio/la svu pamet ovoga sveta... Prosto WOW! 

Em što ništa ne zna a busa se u grudi, em još nalazi da pljuje bezrazložno po nekome i nečemu a da još pojma nema o čemu se radi.... 
I ne, ne interesuje me da l je tebi život bio težak iz razloga što su te svi gazili i silovali jer si peder, ili iz pak nekog drugog razloga , uzeh ovde samo jedan primer, pa si odlučio/la da uzvratiš nekom merom, ali i dan danas si kukavica koja se iživljava samo kroz napisanu reč i ništa više u stvari, mamim sine/ćero! Ne to sve me ne interesuje! Jer ti ništa ne daje opravdanje da mrziš, zatvaraš svoj um i ne razumeš i ne trudiš se da razumeš!

Pogotovo kad mrziš šta se tebi radi a ti to isto radiš pa čaki još gore! Ali barem sad drugima daješ opravdanje za mnogo što šta, jer ti poput tebe pitanje je da li zaslužuju makar i gram milosti i opraštanja ili pak bespoštednu osvetu za ludilo i neljudskost koju nosite u sebi!?!

Ne nalazim razumevanja, ni opravdanje za vaše ponašanje, vaše reči, vaša dela! I nigde i nećete naći utočište no medju onima ne samo sličnom već istim poput vas. I ako se time zadovoljavate, onda se zadovoljavajte. To je sve što vam ostaje i ako niste toga svesni danas i u ovom trenutku, doćiće momenat kada ćete postati svesni, jer da, taj momenat uvek dodje. Život je prosto takav!

A ja vas pozivam na neopoziv altruizam, ljubav, poštovanje, OBRAZOVANJE jer vam je svima to takodje preko potrebno, a onda i implementaciju svega navedenog kroz razumevanje za svako živo biće! I zauvek ću vas pozivati samo na to!

I ne zamenjujte to sa pozivom na razumevanje za mržnju koju vi pokazujete i kojom se služite jer ona ne zaslužuje i NIKADA neće naći razumevanja u ovom univerzumu i u to budite uvereni!

Veliki pozdrav

Previous 10